Tussen Limburgs Mooiste en Luik-Bastenaken-Luik:

De zwaarste fietstochten vanuit Maastricht (links staan onderaan)

                                 

Algemene inleiding bij de vijf tochten:

Nederlandse toerliefhebbers kennen de Limburgse heuvels inmiddels op hun duimpje.  Als je een paar keer Limburgs Mooiste of de Mergelland-tweedaagse hebt gereden, ben je met elk klimmetje wel bekend. De meeste sportfietsers zullen ook wel één of meerdere keren hebben meegedaan aan één van de toerversies van Luik-Bastenaken-Luik. Of ze hebben zichzelf met wat fietsmaatjes op een Ardennen-vakantie getrakteerd. Toch biedt juist de streek tussen beide erkende fietsgebieden nog flink wat lastige klimmetjes, die ook voor de verwende fietstoerist heel wat verrassingen en inspanningen te bieden hebben. In dit stuk worden, in oplopende zwaarte, vijf tochten vanuit Maastricht beschreven die een maximaal klimrendement garanderen.

 P.M. Actueel:

-                     De Luik-tocht is nog in aanbouw, maar heb ik er al op gezet voor degene die toch alvast een paar krenten uit de pap wil halen.

-                     De Ultieme Klimtocht heb ik iets veranderd, maar sindsdien nog niet helemaal na kunnen fietsen. Dit leidt op de geel aangegeven plaatsen tot een kleine onzekerheid over de precieze kilometermarkering.

-                     In Kanne is door de aanleg van de nieuwe brug over het Albertkanaal de oprit van de klim aldaar verstoord. Omdat komend jaar een nieuwe afrit van de brug naar die helling wordt opgeleverd, verander ik de routes nog niet op dit punt. Om naar de klim (die je vanaf de brug schuin rechts voor je ziet liggen) te fietsen,  moet je tijdelijk na de brug enkele honderden meters het dorp in fietsen, dan schuin terug rechtsaf en die weg aanhouden tot je vlak bij het kanaal linksaf naar boven kunt. Dit verlengt de desbetreffende routes met ruim 600 meter.

-                     In Haccourt is wegens de aanleg van de waterzuivering de doorgaande route naar Hermalle afgesloten. De beste remedie is om in Haccourt Visé aan te houden, maar in de oprit naar de brug over het Albertkanaal rechts naar het (verharde) jaagpad af te slaan. Dit jaagpad ongeveer 2,5 km volgen tot je er bij de volgende brug afgaat om met de overtocht van die brug de route weer op te pikken.

 Tocht 1 (63 km) kan door getrainde fietsers in rond de twee en een half  uur worden gefietst en is dus vooral geschikt als trainingstochtje. Hij doorsnijdt voor het grootste deel het Jekerdal en daarmee ook de Belgische taalgrens. Nergens verwijder je je meer dan 20 km van Maastricht.

Tocht 2, met een uitgebreide (114km) en een ingekorte (87km) variant, gaat door het Pays d’Herve: grofweg het gebied tussen de Voerstreek en de snelweg Luik-Verviers. Dit is een bijzonder fraaie streek, vooral schitterend in de bloesemtijd in het voorjaar, vanwege zijn vele losse fruitbomen op de weids golvende heuvels met matig zware klimmetjes. De tocht doorkruist het gebied op vele manieren en duurt vanwege zijn lengte en de opeenvolging van vele klimmetjes toch snel vijf uur in zijn uitgebreide variant, al ben je op het verste punt amper meer dan 30 km van Maastricht verwijderd.

Tocht 3 (108 of 76 km) gaat op en neer naar de abdij van Chèvremont, vergt zeker vijf uur en bevat de zwaarste heuvels binnen een straal van 35 kilometer van Maastricht. Binnen een uur of drie kun je de korte (trainings)variant op en neer naar Jupille doen, die rond Wandre nog afzien genoeg behelst.

Tocht 4 (180km) doorkruist het gehele Vesdre-dal en is met zijn 180 kilometer eigenlijk al ruimschoots dagvullend. Waar de derde tocht zich beperkte tot twee van de vele serieuze Vesdre-klims, geeft deze vierde ze allemaal. Sommige van deze klims zijn niet alleen de zwaarste, maar ook de mooiste uit de omgeving. Toch is deze variant nog gematigd, in die zin dat heen- en terugweg min of meer vlak zijn gehouden (in tegenstelling tot 3 en 5). Het klimmen concentreert zich dus uitsluitend in het dal van de Vesdre, maar dat zal voor de meeste fietsers al zwaar genoeg zijn met twee van de twaalf zwaarste Ardense hellingen.

Tocht 5 (233km) is de Ultieme Klimtocht, namelijk een combinatie van 3 en 4 met wat extraatjes. Volgens mij is dit de zwaarste doorgaande tocht die een gewone toerrijder in één dag redelijkerwijs vanuit Nederland kan fietsen. Beweringen dat dit niet de zwaarste is zie ik graag op mijn mailadres tegemoet.

Tocht 6 (xx km) voert over de steilste hellingen van de stad Luik. Specialiteit zijn de vele kasseienklims, waar de muur van Geraardsbergen soms bij verbleekt.

Alle routes voeren door gebieden die niet bepaald worden platgereden door toerfietsers. De derde, vierde en vijfde kennen ook minder toeristische stukken in drukke en vaak wat sjofele delen van het Waalse Maasdal en het Vesdre-dal, maar hier liggen juist de lelijkste klimmetjes. Wie zich heenzet over de morsige manier waarop men in Wallonië met het landschap en de stedelijke ruimte is omgesprongen, kan echter genieten van alles wat baksteenbekleding te bieden heeft en van alle variatie in huizenbouw die de Nederlandse welstandscommissies  helaas onmogelijk maken.

Alle wegen zijn verhard, al is dat bij de Waalse binnenweggetjes soms amper een troost. De voornaamste klims zijn vet gemarkeerd, evenals de kilometrages. Voor de cijferkant van de zwaarste heuvels in deze tochten (de stijgingspercentages en klimafstanden waar alles om draait) is gebruik gemaakt van de onvolprezen Cotacol: Jean-Pierre Legros, Daniel Gobert. Encyclopedie Cotacol. 1000 hellingen van België. Les Presses de l’Avenir, Arlon-Brussel (Nederlandstalige versie te bekomen bij Boekhandel De Tribune te Maastricht en de Fietsvakantiewinkel te Woerden). Klims die meetellen staan vet gedrukt en te volgen straat- en plaatsnamen cursief. De route-aanwijzingen zijn zo gedetailleerd dat je eigenlijk een kaartstandaard op je stuur nodig hebt, maar dat is de prijs voor volledigheid. Voor de pure hardrijders bevatten de tochten te veel kruip door sluip door weggetjes, maar wie de hellinkjes eenmaal heeft gevonden, kan daarna haar eigen tochten wel uitzetten en hoeft niet meer te spieken. De beste fietskaart van het bestreken gebied is de ADFC-Regionalkarte Aachen Dreiländereck, schaal 1:75.000, van de Bielefelder Verlag. Alleen de Jekerdal-route valt daar grotendeels buiten. Commentaar en suggesties voor verbetering zijn van harte welkom,